[Ray]

29 yaşındaydı Adana'nın Feke ilçesine atandığında.
Belki birileri "Bu genç yaşında yapabilir mi?" diye düşünmüştü.
Ama o, sadece evrak imzalayıp törenlerde boy gösterenlerden olmadı.

Feke'de Ahmet Gür adında bir gazimiz vardı.
Yıllar önce, ilk maaşıyla heves edip bir araba almıştı kendine.
Fakat sadece bir kez kullanabildi o "ilk göz ağrısı" arabasını.
Sonra Kuzey Irak'a, göreve gitti. Patlama oldu... İki gözünü de orada bıraktı.
Karanlıkta kalan sadece gözleri değildi.
Ev yaptırırken maddi sıkıntıya düşünce, o çok sevdiği arabasını da mecburen satmak zorunda kaldı.
Sesi çıkmadı Ahmet'in. Yutkundu, içine attı.

Geçtiğimiz aylarda Kaymakam Feyza Yılmaz, Ahmet'i hastanede ziyarete gitti.
Laf arasında satılan o arabanın hikâyesini duydu. O an hiçbir şey demedi.
Fakat Ahmet kontrol için Ankara GATA'ya gittiğinde telefonu çaldı.
Arayan Feyza Kaymakam'dı.
O arabayı izini sürüp bulmuş, kendi imkânlarıyla satın almış ve Ahmet'in annesinin üstüne yapmıştı.
Yani... bir gazinin yarım kalan hevesini, o karanlığın içinden çekip çıkarmıştı.

Ahmet arabanın direksiyonuna geçemedi belki.
Ama bir arkadaşı sürdü, o yan koltuğa oturdu.
Arabanın teybinde Ferdi Tayfur'dan "Hatıran Yeter" çalıyordu.
O sesle, Feke Kaymakamlığının önüne yanaştı.
Sonra o yaralayan cümleyi kurdu:
"Gözlerim açılsa... inan bu kadar sevinmezdim. 6 yıldır bana gazi olduğumu hissettiren ilk kişi o oldu."

Şimdi düşününce insanın boğazı düğümleniyor.
Feyza Kaymakam geçtiğimiz ay tayin olup Bolu Kıbrıscık'a gitti.
Giderken arkasında ne bıraktı biliyor musunuz?
Devletin sadece soğuk bir mühür olmadığını, sıcacık bir vicdan olduğunu...

Bazı makamlar vardır, sadece ceket iliklenir.
Bazı insanlar vardır... arkasından sadece sessizce yutkunulur